AIDiveWstęp: tani pracownik, którego nikt nie woła
Subagenty Claude Code pomijają Haiku 5.5, dopóki dwa pliki nie powiedzą inaczej. To cały wniosek, a reszta artykułu to pomiar, który za nim stoi: siedem codziennych zadań na prawdziwym repozytorium, w którym rolę wykonawcy po kolei przejmują Haiku 5.5, Sonnet 5.5 i Opus 5.5, a licznik planu jest odczytywany po każdym bloku uruchomień.
Haiku 5.5 trafił do sprzedaży 7 października 2026. Anthropic przedstawia go jako model dla subagentów, z ceną za token dziesięć razy niższą niż u poprzedniego Haiku. Miesiąc logów z jednego konta opowiada drugą połowę historii: 2631 uruchomień subagentów, z czego 42 na Haiku, bo każdy subagent dziedziczy model główny. Przełączenie wszystkich subagentów na Haiku rodzi oczywiste pytanie: ile limitu planu naprawdę wraca? Dwa pliki ustawiają agenta Explore na Haiku, a ustawienie, po które sięga większość osób, samo nic nie zmienia. Panel z podziałem zużycia, któremu wszyscy ufają, jest liczony z czterech liczb zaszytych w binarce.
Ile kosztuje jedno zadanie na każdym modelu
Haiku 5.5 kosztuje 0,10 $ za milion tokenów wejścia i 0,50 $ za milion tokenów wyjścia, wobec 1 $ i 5 $ w Haiku 4.5. Ta cena obowiązuje dla promptów do 100 000 tokenów; powyżej tej granicy cała prośba jest wyceniana pięć razy drożej. Liczba „90%” z komunikatu Anthropic nie jest rabatem: to odsetek próśb do poprzedniego Haiku, które mieściły się pod tą granicą.
| Model | Wejście za 1M tokenów | Wyjście za 1M tokenów |
|---|---|---|
| Haiku 5.5 (prompt do 100k) | $0,10 | $0,50 |
| Haiku 5.5 (prompt powyżej 100k) | $0,50 | $2,50 |
| Haiku 4.5 | $1,00 | $5,00 |
| Sonnet 5.5 | $2,00 | $10,00 |
| Opus 5.5 | $4,00 | $20,00 |
Z praktyki wynikają jeszcze dwa haczyki. Nowy tokenizator liczy ten sam tekst jako około 30% więcej tokenów niż w Haiku 4.5. A przy effort max niezależny test zmierzył około 162 000 tokenów wyjścia na zadanie, mniej więcej trzy razy więcej niż u konkurencyjnego modelu. Sama Anthropic formułuje to ostrożnie: do złożonego kodowania agentowego lepsze pozostają Sonnet i Opus. W Terminal-Bench 4.0 Haiku 5.5 zdobywa 39,2%, a Sonnet 5.5 70,6%.
Test obejmuje zadania, które subagent faktycznie dostaje. Jedno prawdziwe repozytorium, tinydb, z 226 testami w zestawie. Siedem typów zadań: eksploracja kodu, naprawa padającego testu, czyszczenie błędów lintu, napisanie opisu commita, dodanie małej funkcji, review diffa, opis architektury. Czterech wykonawców: Haiku 5.5 na medium effort, Haiku 5.5 na low effort, Sonnet 5.5, Opus 5.5. W sumie 182 uruchomienia, każde sprawdzone ukrytym testem albo stałą regułą, nigdy na oko.
| Konfiguracja | Uruchomienia | Przyjęte | Mała funkcja, cena katalogowa | Mała funkcja, czas |
|---|---|---|---|---|
| Haiku 5.5, low effort | 70 | 70 | $0,0052 | 17,1 s |
| Haiku 5.5, medium effort | 70 | 70 | $0,0078 | 26,3 s |
| Sonnet 5.5 | 21 | 21 | $0,1050 | 30,3 s |
| Opus 5.5 | 21 | 21 | $0,1675 | 30,3 s |
Eksploracja bazy kodu kosztowała 0,0035 $ na Haiku low i 0,1454 $ na Opusie, czyli około czterdziestu razy więcej. Haiku nigdy nie był wolniejszy: siedem zadań, wszystkie przyjęte, za ułamek ceny, w tym samym czasie lub szybciej.
Dlaczego domyślnie nic nie idzie na Haiku
Nic nie trafia na Haiku samo i tak zostało to zaprojektowane. Od wersji 2.1.198 wbudowany agent Explore dziedziczy model sesji głównej, z limitem do Opusa; wcześniej działał na Haiku. Każdy własny subagent robi to samo. Dokumentacja podaje kolejność rozstrzygania: model wskazany przy uruchomieniu, potem model z pliku agenta, potem zmienna CLAUDE_CODE_SUBAGENT_MODEL, a dopiero po nich model główny.
Na tej liście jest pułapka, o której dokumentacja mówi wprost: samo ustawienie zmiennej modelu subagenta nie zmienia modelu, na którym działają wbudowane agenty Explore i Plan. Dwa uruchomienia headless potwierdzają oba twierdzenia. Sesja główna na modelu Fable i jedno pytanie (użyj agenta Explore, żeby znaleźć miejsce, w którym czyszczony jest cache zapytań): wynik narzędzia podaje model, który faktycznie działał, czyli Opus 5.5. To samo uruchomienie z zmienną modelu subagenta ustawioną na Haiku 5.5 i niczym więcej: znowu Opus 5.5.
Dlatego miesiąc logów wygląda tak, jak wygląda. Na 2631 uruchomień subagentów 42 trafiły na Haiku. Subagenci zużyli 48,1% wszystkich tokenów na koncie, a udział Haiku w ważonym koszcie wyniósł 0,27%. To rozsądna wartość domyślna: eksplorator na modelu głównym czyta kod równie dobrze jak model główny. Tylko nikt nie podaje, ile to kosztuje.
Dwa pliki
Problem rozwiązują dwa pliki i można wziąć jeden albo oba. Mniejszy to pojedynczy plik agenta w projekcie: utwórz .claude/agents/Explore.md, nazwij agenta Explore, dodaj opis, ustaw model na claude-haiku-5-5 z pełnym identyfikatorem, ustaw effort na low i ogranicz narzędzia do Read, Glob, Grep i Bash. Od tej chwili Claude Code traktuje twój plik jako agenta Explore, a dokumentacja mówi to otwarcie: zdefiniuj projektowy subagent o nazwie Explore i nadaj mu model Haiku. To samo uruchomienie headless raportuje wtedy resolvedModel: claude-haiku-5-5.
Drugi plik to twoje ustawienia. Blok env w .claude/settings.json z dwiema zmiennymi: CLAUDE_CODE_SUBAGENT_MODEL ustawioną na claude-haiku-5-5 i CLAUDE_CODE_SUBAGENT_MODEL_FORCE ustawioną na 1. Force to element, który ludzie pomijają. Od wersji 2.1.257 ta flaga stosuje model subagenta do każdego subagenta, ignorując nadpisania ustawione przy uruchomieniu lub w pliku agenta. To samo uruchomienie z tymi dwiema zmiennymi w środowisku i bez pliku agenta znów pokazuje Haiku 5.5.
| Czego chcesz | Użyj | Efekt uboczny |
|---|---|---|
| Wszyscy subagenci tani | Blok env w ustawieniach z flagą force | Agenci, które celowo ustawiłeś na Opusa, też spadają na Haiku |
| Tylko eksplorator tani | Plik agenta Explore | Pozostali agenci zachowują własne modele |
Przypnij pełny identyfikator modelu. Alias haiku oznacza Haiku 5.5 tylko w API Anthropic; na Bedrock, Vertex i Foundry nadal oznacza Haiku 4.5. Otwarte zgłoszenie w repozytorium Claude Code opisuje 1149 subagentów z 1371 działających na modelu Opus rodzica mimo że plik mówi co innego, sporadycznie w kilkunastu kolejnych buildach (od 2.1.277 do 2.1.290), bez odpowiedzi ze strony Anthropic. Na obecnym buildzie, 2.1.293, każde ze 182 uruchomień miało skonfigurowany model. Mimo to sprawdzaj: polecenie /tasks pokazuje model, na którym działał każdy subagent, a wynik narzędzia w uruchomieniu headless też go zawiera. Pozostaje effort jako pokrętło, bo na tych modelach nie da się wyłączyć thinking; low effort w pliku Explore to świadomy wybór, a to, co daje, jest zmierzone niżej.
Co zobaczył prawdziwy licznik
Każde uruchomienie headless ze strumieniowym wyjściem emituje jedno zdarzenie rate_limit_event. W środku są dwa ułamki, okno pięciogodzinne i okno siedmiodniowe, każdy z dwoma miejscami po przecinku. Pochodzą wprost z nagłówków odpowiedzi, które Anthropic wysyła z każdą odpowiedzią, z rozdzielczością jednego punktu i niczym drobniejszym. Czterech wykonawców uruchomiono jako cztery bloki, jeden po drugim, bez niczego innego dotykającego konta.
| Blok | Uruchomienia | Okno pięciogodzinne przed | Okno pięciogodzinne po | Okno tygodniowe |
|---|---|---|---|---|
| Haiku 5.5, low effort | 70 | 21% | 21% | 67% |
| Haiku 5.5, medium effort | 70 | 21% | 21% | 67% |
| Sonnet 5.5 | 21 | 21% | 22% | 67% |
| Opus 5.5 | 21 | 22% | 23% | 67% |
W cenie katalogowej cała macierz kosztowała 4,09 $. Na liczniku kosztowała dwa punkty okna pięciogodzinnego i zero punktów tygodnia. Połowa Haiku kosztowała 0,54 $ i niczego nie ruszyła: jeden punkt okna tego konta wart jest więcej niż 140 takich zadań na Haiku.
Anthropic publikuje jedno zdanie o wadze modeli: Opus kosztuje na turę kilka razy więcej niż Sonnet, a Sonnet więcej niż Haiku. Kilka razy. Żadnej liczby nigdzie. Okna są jedną pulą dla wszystkich modeli, więc zmiana modelu w środku sesji niczego nie przywraca. Każdy blok niesie do punktu zaokrąglenia, co oznacza, że jeden punkt Sonneta i jeden punkt Opusa są nie do odróżnienia. Licznik z pewnością dowodzi jednego: zadanie o wąskim zakresie, na dowolnym z tych modeli, jest przy tej rozdzielczości niewidoczne. Wagę każdego modelu trzeba odczytać gdzie indziej.
Podział w /usage to zgadywanka
Otwórz panel /usage, a zobaczysz podział: procenty przypisane do skilli, subagentów, wtyczek i serwerów MCP. Wygląda jak dane z serwera. Nie jest. Dokumentacja mówi, że wartości są przybliżone i liczone z lokalnej historii sesji na tej maszynie, więc wzór siedzi w binarce. Uruchom strings na pliku wykonywalnym, a wypadną z niego dwie funkcje.
| Czynnik | Waga |
|---|---|
| Poziom modelu: Fable | 10 |
| Poziom modelu: Opus | 5 |
| Poziom modelu: Haiku | 1 |
| Poziom modelu: cokolwiek innego | 3 |
| Tokeny z cache | 1 |
| Świeże tokeny wejścia | 10 |
| Zapisy do cache | 12,5 |
| Tokeny wyjścia | 50 |
Waga rekordu to suma tokenów razy poziom modelu. To wagi atrybucji po stronie klienta, a nie dowód na to, jak serwer rozlicza twój limit, i widać tę rozbieżność. Zastosuj wzór do bloków powyżej: 70 uruchomień Haiku medium daje 29,5 jednostki, 21 uruchomień Opusa daje 27,3. Panel uszeregowałby blok Haiku nad blokiem Opusa; prawdziwy licznik pokazał zero punktów wobec jednego.
Pod spodem jest druga wada. Otwarte zgłoszenie mówi, że transkrypty subagentów zapisują zużycie z pierwszego fragmentu strumienia: jedno uruchomienie zapisało 461 tokenów wyjścia, podczas gdy to samo uruchomienie headless zapisało 15 575. Transkrypt na tej maszynie pokazuje 16 tokenów wyjścia w każdym wpisie asystenta. Wzór mnoży tę zaniżoną liczbę przez 50, więc subagenci, którzy dużo piszą, znikają z panelu. Używaj go do tego, czym jest: do sprawdzenia, który skill lub agent zjada twoją lokalną historię, z kluczami dnia i tygodnia. Jako waga modelu w twoim prawdziwym limicie jest zgadywanką.
Gdzie naprawdę idzie dzienny limit
Skala, którą licznik widzi, to dzień. Andrea Grandi opublikował swoje liczby w dniu premiery Haiku 5.5, na planie Pro. Jego sesja główna działa na Opusie 5.5 na medium effort; agent implementujący na Sonnecie 5.5 pisze kod; dwa agenty na Haiku 5.5 robią resztę: scoper w trybie planowania bez narzędzi do edycji i z co najwyżej dwunastoma turami oraz shipper na low effort, który robi commit, push i otwiera PR.
| Miara | Wartość |
|---|---|
| Pull requesty w sesjach | 13 w 10 |
| Okno pięciogodzinne na PR | około 6% |
| Licznik tygodniowy na sesję z jednym PR | około 1% |
| Szacowany koszt PR z subagentami | $2,31 |
| Szacowany koszt PR samym Opusem | $3,59 |
| Prośby na sesję, przed i po | 75 do 54 |
| Tokeny na prośbę, przed i po | 119 000 do 107 000 |
Sedno to jego własne zdanie: jeśli wyceni tokeny subagentów po stawkach Opusa, dziesięć sesji staje się tylko o 5% droższych. Oszczędność wzięła się z tego, że główny kontekst pozostał mały. Miesiąc logów mówi to samo z drugiej strony: subagenci zużyli 48,1% tokenów, a 96% wszystkich tokenów to odczyty z cache. Każdy subagent startuje z launch promptem; na tym koncie mediana to 47 000 tokenów i jest to ten sam zestaw, niezależnie od tego, czy wykonawcą jest Opus, Sonnet czy Haiku. Zmiana modelu go nie zmniejsza.
Effort zmienia apetyt. Przy małej funkcji Haiku na medium effort przeczytał 233 000 tokenów w 14 turach; Haiku na low effort przeczytał 140 000 w 8 turach dla tego samego przyjętego wyniku; Opus potrzebował 88 000. Niezależny test zmierzył tę samą krzywą wyżej: 55 000 tokenów wyjścia na zadanie przy high effort, 162 000 przy max. Tani za token, bardziej żarłoczny na zadanie, a pokrętło jest w twoich rękach. Dwa zastrzeżenia: dolary Grandiego to szacunek na planie Pro, a macierz tutaj to jedno małe repozytorium. Żadne z nich nie jest tygodniem na planie Max.
Tabela routingu, limity, paczka
Tabela routingu: eksploracja kodu, naprawa padającego testu, czyszczenie lintu, napisanie opisu commita, dodanie małej funkcji, review diffa, opis architektury. Wszystkie siedem idzie na Haiku 5.5 na low effort, przy czym 70 uruchomień na 70 zostało przyjętych w każdej konfiguracji, na low i na medium. Na zadanie to od jednej piątej centa do pół centa w cenie katalogowej, wobec sześciu do siedemnastu centów na Opusie. Na Sonnecie lub Opusie zostaje złożone kodowanie agentowe, według słów samej Anthropic, gdzie Terminal-Bench daje Haiku 39,2 wobec 70,6; jedna przetestowana recenzja premiery zamknęła się tym samym wnioskiem: przy trudnym kodowaniu zostań na Sonnecie.
Dwa pliki leżą obok tabeli: plik agenta Explore z pełnym identyfikatorem modelu Haiku i low effort oraz blok env w ustawieniach z modelem subagenta i flagą force. Sprawdzianem jest polecenie /tasks, które pokazuje model, na którym działał każdy subagent. Ufaj tej linii, nigdy plikowi.
Wracając do pytania z początku. Przełącz wszystkich subagentów na Haiku, a ile odda licznik? Dla zadania o wąskim zakresie mniej niż punkt na dowolnym modelu. Cała macierz 182 uruchomień ruszyła okno pięciogodzinne o dwa punkty, a tydzień o zero. Prawdziwy tydzień wraca z głównego kontekstu i z launch promptu, który niesie każdy subagent. Zmiana modelu to tania część i można ją wziąć za darmo.
| Ograniczenie | Szczegół |
|---|---|
| Repozytorium | Jedno małe repo, tinydb, 226 testów |
| Rozmiar zadania | Siedem zadań o wąskim zakresie, każde poniżej minuty, a nie dzień kodowania agentowego |
| Licznik | Rozdzielczość jednego punktu, plus minus punkt na blok |
| Mnożnik | Anthropic nie publikuje żadnego dla poszczególnych modeli |
| Wersja | Claude Code 2.1.293 z 8 października 2026; wcześniejsze buildy ignorowały model z pliku agenta (otwarte zgłoszenie) |
Darmowa paczka zawiera tabelę routingu, dwa pliki i harness, który to zmierzył: siedem promptów, sprawdzenia i runner.
